Posty napisane przez: Olga Wróbel

Czytaj post
Joanna Olech, Jarosław Klejnocki, Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Muzeum Warszawy, Łukasz Orbitowski

Jarosław Klejnocki, Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Joanna Olech, Łukasz Orbitowski, "Rzeczy warszawskie z dreszczem"

Na plus: książka przepięknie zaprojektowana przez Joannę Górską i Jerzego Skakuna (studio Homework). Kolory, ilustracje, oprawa, papier. Każdy najmniejszy detal tutaj gra i błyszczy, niby łuska na ogonie syreny. Muzeum Warszawy regularnie redefiniuje pojęcie „publikacja towarzysząca wystawie” i chwała im za to. Nigdy więcej wymemłanych katalogów zaprojektowanych przez panią Basię i kosztujących krocie. Patrzcie i uczcie się, placówki kultury.

Na plus, ciąg dalszy: pomysł. Czworo autorów, szesnaście kryminalnych opowiadań przeznaczonych dla „młodych dorosłych” (czytaj: nastolatków), każde...

Czytaj post
Mando, Piotr Litka, Bogdan Michalec, Mariusz Nowak

Piotr Litka, Bogdan Michalec, Mariusz Nowak, "Polskie Archiwum X. Nie ma zbrodni bez kary"

Jedyną rzeczą, która potrafi oderwać mnie od czytania/spania/grzebania w ziemi jest oglądanie seriali true crime (nie posiadam abonamentu netfliksowego ani żadnego innego, więc taka orgia na szczęście zdarza się rzadko). A czasami trafia się dobra książka, oscylująca wokół zbrodni i wtedy przyjemność jest prawie idealna – muszę jeszcze tylko nauczyć się czytania przy jednoczesnym pieleniu grządek.

„Polskie Archiwum X” wciągnęłam w przerwie studiowania „Trupiej farmy” (recenzja wkrótce) i muszę powiedzieć, że nie ma dramatycznej różnicy w poziomach pomiędzy polską produkcją a amerykańskim...

Czytaj post
Agora, Tomasz Samojlik, Elżbieta Wasiuczyńska

Tomasz Samojlik, Elżbieta Wasiuczyńska, "Ambaras"

Dzisiaj znowu o wilkach, ale tym razem nie będę się czepiać, chociaż podczas lektury miałam pewne zastrzeżenia.  Tomasz Samojlik – zadziwiająco – występuje tylko w roli autora tekstu. Wyobrażam sobie, że musi to być olbrzymia ulga, odłożyć na chwilę kredki i popatrzeć, jak ktoś inny ubiera bohaterów w kształty i kolory. A w tym przypadku jest co podziwiać. Chciałabym zamieszkać w ilustracjach Elżbiety Wasiuczyńskiej lub przynajmniej robić długie spacery po bursztynowo-zielonych polanach.

Samojlik opowiada o życiu watahy, w której rodzą się trzy wilczki: dwa porządne, tłuste, energiczne i...

Czytaj post
Berenika Kołomycka, Polskie Stowarzyszenie Komiksowe

Berenika Kołomycka, "Dwa małe wilczki"

Jest to raczej niszowa publikacja – kilkunastostronicową książeczkę wydaną przez PSK (Polskie Stowarzyszenie Komiksowe) można było otrzymać za darmo na tegorocznej Komiksowej Warszawie. Niszowość nie jest jednak powodem, dla którego miałabym nie przyczepić się do treści, prezentowanych w „Dwóch małych wilczkach”. Uwaga, relacjonuję.

Jest sobie Gryzek, mały, chudy wilk w okularach, któremu w szkole dokucza wielki, silny Bubek. Siostra Zuzia mówi mu wprawdzie, że nie ma się czym przejmować, ale Bubek jest naprawdę okropny: podczas zajęć z gotowania, kiedy nauczyciel na chwilę wychodzi, zabiera...

Czytaj post
Kultura Gniewu, Katherine Ferrier, Florian Ferrier, Aleksandra Jaszak

Katherine Ferrier, Florian Ferrier, "Hotel Dziwny - 2 - Śpiew Skrzekowyjca"

Jest wieczór, stoję w tzw. małym pokoiku u babci, w Mińsku Mazowieckim, rodzice i dziadkowie coś tam sobie robią w kuchni, pewnie kiszą ogórki. Trzymam w rękach komiks z Tytusem, któremu zgubiła się litera z koszulki i nagle dociera do mnie, że rozumiem, co jest napisane w dymkach. Litery wreszcie nie są oderwanymi od siebie dźwiękami, układają się w słowa. Umiem czytać! Jestem niezależna od taty i mamy, teraz mogę wchłaniać co chcę, kiedy chcę i ile chcę.

Mam nadzieję, że moja córka tak samo zapamięta poprzedni czwartek, kiedy to przyszła do mnie z Hotelem Dziwnym w tych chudych rękach,...

Czytaj post
Czarne, Małgorzata Diederen-Woźniak, Linda Polman

Linda Polman, "Laleczki skazańców"

W zeszłym tygodniu cierpiałam na wyjątkowo perfidną jelitówkę i śmiem twierdzić, że głównie „Laleczki skazańców” utrzymały mnie przy życiu. Jak to wciąga! Jak to się czyta! Niestety, na tym trzeba zakończyć listę komplementów.

Linda Polman zaczyna mocno, opisując europejskie towarzyszki i żony więźniów, czekających w teksańskich celach śmierci na wykonanie wyroku. Jej bohaterki rekrutują się głównie z Holandii i Niemiec, poznały ukochanych korespondencyjnie, a następnie, zaangażowane emocjonalnie i finansowo w rozwijające się związki, przyjechały do Stanów, aby wspierać mężczyzn na miejscu i...

Czytaj post
Eleonora Olszewska, Zygmunt Słoniewski

Eleonora Olszewska, "Racjonalny ubiór dziecka"

Wydawnictwo Życia Codziennego Watra opublikowało ten niewielki poradnik w roku 1969 i przeznaczyło go wyraźnie dla ludzi, którzy nie bardzo wiedzą co to jest dziecko i czym są ubrania. Otóż te ruchliwe na ogół stworzenia (chodzi o dzieci) łatwo się brudzą i pocą, jednak jest to ich cecha gatunkowa, z którą nie należy przesadnie walczyć. Dlatego ubranie musi być wygodne i proste w czyszczeniu. Dzieci marzną też kiedy jest zimno – i ubranie powinno przed tym chronić, a kiedy jest gorąco, mogą się przegrzać – i tutaj pomoże odpowiednia garderoba. Ubrania mogą mieć różne kolory, które...

Czytaj post
Marisa Acocello Marchetto

Marisa Acocello Marchetto, "Cancer Vixen"

„Cancer Vixen” amerykańskiej rysowniczki włoskiego pochodzenia, Marisy Acocello Marchetto, to dwieście pięćdziesiąt stron czytelniczego wyzwania. Powiedzmy sobie szczerze: straszliwie mnie ten komiks drażnił, a jednak przyssałam się do niego i nie mogłam przestać czytać .  Marisa jest chudą, wystylizowaną nowojorską singielką z bardzo wysokiej półki. Pracuje jako cartoonistka dla najlepszych magazynów, zna wszystkich i wszyscy znają ją, bywa na najlepszych przyjęciach, ma dziesiątki par butów etc., możecie sobie resztę dośpiewać, seks w wielkim mieście. Trochę nie układa jej się w...