Posty o gatunku literackim: dla młodzieży

Czytaj post
Papierowy Księżyc, Becky Albertalli, Donata Olejnik

Becky Albertalli, "Twój Simon. Simon oraz inni homo sapiens"

Published by Olga Wróbel · 4 hrs · 

Obyczajówka dla młodzieży: Simon ma szesnaście lat i jest zdecydowanym, chociaż niewyoutowanym gejem. Od pewnego czasu prowadzi ekscytującą korespondencję mailową z chłopakiem ze swojego liceum, ukrywającym się pod pseudonimem Blue. Niestety, Simon nie pamięta o tym, żeby wylogować się z bibliotecznego komputera, więc maile kopiuje sympatyczny skądinąd Martin. Jeżeli Simon chce utrzymać korespondencyjny romans (i swoją orientację) w tajemnicy, musi pomagać Martinowi w zdobyciu uczuć Abby. Abby nie może się dowiedzieć, że najlepszy kumpel próbuje swatać ją...

Czytaj post
Zielona Sowa, Eve Ainsworth, Marcin Mortka

Eve Ainsworth, "Krzywda"

Sprawdzania oferty młodzieżowej wydawnictwa Zielona Sowa ciąg dalszy. Mamy tu bardzo porządną prozę dla tzw. young adults. Gabi ma siedemnaście lat, mieszka w małym miasteczku i nie dogaduje się z matką – a od śmierci ukochanego dziadka nie może też w zasadzie dogadać się z nikim innym: ani z przyjaciółką, ani z kumplami od deskorolki (Gabi świetnie sobie radzi na rampie i w zasadzie tylko tam czuje się jeszcze czasem szczęśliwa). Z jednej strony jest smutna, z drugiej wściekła. Umarł jedyny człowiek, który ją rozumiał, który poświęcał jej czas i uwagę. Ale czy dziadek rzeczywiście był taki...

Czytaj post
Zielona Sowa, Mateusz Rulski-Bożek, Will Hill

Will Hill, "Gdy ogień gaśnie"

Mmmmkey, wiemy już, że Zielona Sowa ma doskonałą ofertę dla młodszych dzieci i tych w wieku szkolnym, teraz okazuje się, że także młodzi dorośli (czytaj: nastolatki) także nie mogą narzekać. Oznaczona kategorią 15+ powieść „Gdy gaśnie ogień” to mocna rzecz: kilkunastoletnia Moonbeam wychowuje się w sekcie, prowadzonej przez charyzmatycznego (czytaj: psychopatycznego) ojca Johna. Pustynny ośrodek jest ogrodzony i strzeżony. Dzieci nie chodzą do szkoły, kontakty ze światem poza osadą ograniczone są do minimum – ponieważ wszystko co na zewnątrz jest złe i wcześniej czy później nastąpi...

Czytaj post
Dwie Siostry, Krytykapolityczna.pl, Maria Parr

Krytykapolityczna.pl - W NORWEGII NIE USŁYSZYSZ JUŻ, ŻE „CHŁOPAKI NIE PŁACZĄ”

Matki pracują daleko od domu, dziećmi opiekują się ojcowie, kobieta prowadzi autobus, mężczyzna jest pielęgniarką. Literatura powinna otwierać przed nami świat, a nie go zawężać, powinna pokazywać możliwości.

Olga Wróbel: W niemal każdym materiale, jaki przeglądałam, przygotowując się do wywiadu, jest pani nazywana „nową Astrid Lindgren”. Czy to jest jeszcze komplement czy już raczej męczący schemat?

Maria Parr: Oczywiście komplement, który nadal mnie nieco zawstydza. Nie czuję, że osiągnęłam już ten pułap. Astrid Lindgren była i zawsze będzie moją ulubioną pisarką, nic się w tej sprawie nie...

Czytaj post
Czwarta Strona, Katarzyna Bażyńska-Chojnacka, Piotr Chojnacki, Peadar Ó Guilín

Peadar Ó Guilín, "Wezwanie"

Jeżeli czytam powieść w osadzoną w alternatywnej rzeczywistości, ale po stu stronach nadal nie do końca potrafię zrekonstruować zasady, które nią rządzą, to nie jest tak znowu świetnie. I to jest największa wada „Wezwania”, mieszanki Hary’ego Pottera, „Igrzysk Śmierci” i horrorów Mastertona.

Irlandia w niedalekiej przyszłości zamienia się w odciętą od świata arenę koszmaru: nastolatki porywane są przez Sidhe, legendarny lud wygnany do równoległego świata, Szaroziemi. Mało kto przeżywa próbę – po trzech minutach od zniknięcia wezwany wraca do świata ludzi jako zmasakrowane zwłoki, rzadziej –...

Czytaj post
Agnieszka Bloska, Wysoki zamek

Agnieszka Bloska, "Za duży na bajki"

„Za duży na bajki” to moja straszliwa wpadka: dostałam książkę od wydawnictwa latem (!), po czym odkryłam ją ponownie w grudniu, za kaloryferem. Na swoje usprawiedliwienie mogę powiedzieć tylko, że mam trzy koty i bardzo niekarne z nich stworzenia, zero szacunku do stosów słowa pisanego, spoczywających na parapetach.

Książka Bloskiej stanowi nieoczekiwany i interesujący kontekst dla „Duchów Jeremiego” Rienta. W obu przypadkach samotna matka i jej dorastający syn muszą zmierzyć się z chorobą. Jednak matka Waldka radzi sobie trochę lepiej niż matka Jeremiego: rozmawia z synem o swoim stanie,...

Czytaj post
Krzysztof Środa, Gail Carson Levine, Marta Bogacka

Gail Carson Levine, "Magia pisania"

Opowiadałam o tej książce w ostatnim odcinku Suszarni, ale nie zaszkodzi powtórzyć w formie pisemnej. Oto "amerykańska autorka pisząca dla dzieci i młodzieży postanowiła podzielić się ze swoimi czytelnikami sekretami własnego warsztatu". To jedno zdanie znakomicie oddaje istotę "Magii pisania", w której Gail Carson Levine opowiada o swojej metodzie, swojej metodzie i jeszcze trochę o swojej metodzie, zapewniając, że każdy, który z niej skorzysta, stanie się wcześniej czy później taką samą znakomitą autorką (autorem) jak ona. Natrząsam się z tego podejścia, bo mam 36 lat, ale gdybym dostała...

Czytaj post
YA!, Meagan Brothers, Robert Waliś

Meagan Brothers, "Dziwna i taki jeden"

Lula i Rory kończą liceum i nie są najbardziej popularnymi osobami w szkole (ona spod znaku nerda, on mocno przy kości), ale mają siebie i ukochany serial „Z archiwum X”. Tutaj od razu starość alert: Lula i Rory uwielbiają go szczerze, ale dla nich to odkrycie, wyłapane podczas powtórek, wygrzebane w sieci. Biada tym, którzy widzieli go podczas pierwszych emisji i doskonale to pamiętają, a w dodatku wydaje im się, że to przecież było niedawno. Do standardowych problemów nastolatków w przypadku pary przyjaciół dochodzą kolejne: Lula mieszka z dziadkami, a jej matka, która kiedyś wyjechała...

Czytaj post
Wydawnictwo Literackie, Jadwiga Ruth Charlewska, Aleksandra Konior

Jadwiga Ruth Charlewska, "Dziewczynka spoza szyby"

Wspominałam już o tegorocznych wakacjach z bajki, w leśnym domku wypełnionym starymi książkami właścicieli. Tydzień niestety nie wystarczył, żeby przekopać wszystkie te cudowności, ale starałam się wielce i oto nieznana mi wcześniej zupełnie „Dziewczynka spoza szyby” Jadwigi Ruth Charlewskiej (o autorce nie dowiecie się zbyt wiele z Wikipedii, co za niespodzianka).

Charlewska zaczyna mocno – Elżbietka jest kaleką. Jako malutkie dziecko zachorowała na polio, teraz ma siedem lat, siedzi na wózku, słabo porusza rękami, niewyraźnie mówi. Przez okno patrzy na podwórkowe zabawy, czasami zabierana...

Czytaj post
Siedmioróg, Aleksander Minkowski

Aleksander Minkowski, "Szaleństwo Majki Skowron"

Kiedy kilka tygodni temu wrzuciłam tu zdanie otwierające „Szaleństwo Majki Skowron”, wiele czytelniczek deklarowało, że nie trawi tej postaci, szczególnie w wersji serialowej. Po ponownym odczytaniu Minkowskiego w sumie im się nie dziwię, chociaż trudno stwierdzić, kto budzi większą niechęć: tytułowo niezrównoważona Skowron czy nadęty Hipolit, zwany Arielem. NO DOBRA, Hipolit. Zacznijmy z grubej rury:

„Denerwuje mnie, że ostatnio zbyt często o tobie myślę. Stroisz się, szafujesz uśmiechami, nawet na drzewa patrzysz, jakbyś chciała, żeby zachwyciły się tobą. Jesteś prowokacyjnie dumna ze...