Czytaj post
Krytykapolityczna.pl, Pauza, Edouard Louis

KRYTYKAPOLITYCZNA.PL - Edouard Louis

Nagle coś przeskoczyło mi w głowie, odkryłem zasłonięty wcześniej fragment własnej historii. Trochę jak w Harrym Potterze: uwierzyłem, że ojciec i matka to moja prawdziwa rodzina, gdy tymczasem jestem dzieckiem Pedro Almodovara i Simone de Beauvoir. Bez tych ludzi, bez ruchów politycznych jak nowojorski Stonewall, bez ruchów feministycznych i równościowych, nie byłbym w stanie istnieć. Oni uczynili mnie możliwym. ---- Nie przeprowadziłam nigdy ciekawszej rozmowy niż ta. Edouard Louis, autor "Historii przemocy", czytajcie!

Czytaj post
Korporacja Ha!art, Siksa

Siksa, "Natalia ist sex, Alex ist Freiheit"

Mamy na Kurzojadach tydzień z Korporacją HaArt!, czyli wydawcą o tyle odważnym i ciekawym, co często oferującym tytuły snobistyczne i uzasadnione niekoniecznie wartością literacką. To nie jest zła cecha, bo mieści się w niej prawo do eksperymentu czy publikowania wypowiedzi na pograniczu różnych gatunków. I tak jest z Siksą, której tomik “Natalia ist sex, Alex ist Freiheit” ma swoje pochodzenie wgniewnych i wściekłych tekstach, które autorka wykrzykuje i wyśpiewuje ze scen od kilku lat. Opisy sugerują nam poezję skierowaną do kobiet, które nie powinny “gasić płomienia słusznego wkurwu”....

Czytaj post
Zielona Sowa, Eve Ainsworth, Marta Mortka

Eve Ainsworth, "Troska"

Książki Eve Ainsworth są bezbłędne. „Troskę” wciągnęłam w jedno popołudnie i nawzruszałam się przy tym co niemiara. Bohaterami się nastoletni Marty i Daisy, na których barkach spoczywa trochę zbyt wiele obowiązków i odpowiedzialności. Marty po śmierci ojca opiekuje się matką, która rzadko wstaje z łóżka w wilgotnym pokoju ponurego bloku – a jeżeli już, to tylko po to, żeby tropić rządowe spiski i przekonywać syna, że opieka społeczna próbuje ich szpiegować, bo za dużo wiedzą.Daisy mieszka z rodzicami w lepszej dzielnicy, ale ich finanse też się sypią – pracuje tylko ojciec, bo mama opiekuje...

Korporacja Ha!art, Wiersz na dobrą noc, Siksa

[WIERSZ NA DOBRĄ NOC] Siksa, "Osiedle Lawa"

Czas na Siksę i jej manifesty. Przeczytałem, rozumiem gniew, złość i powody, zgadzam się z agresywną formą, ale zaskakuje mnie konserwatyzm tej poezji. Bo nie da się bez Świetlickiego, Mickiewicza, bo to dalej takie dość oczywiste i banalizujące się wydaje wtedy. Państwo sobie sami ocenia, rano recenzja.

Czytaj post
Marianna Oklejak, Egmont, Zofia Stanecka

Zofia Stanecka, Marianna Oklejak, "Basia i lato pod psem"

Ominęła mnie dzika popularność książek o Basi – wiem, że córka i mąż coś czytali, że czytały koleżanki Grety z rodzicami, ale sama nie miałam większej styczności. Tymczasem Basia doczekała się pełnometrażowej powieści, poczułam się więc zobligowana do nadrobienia zaległości. Sumiennie przerobiłam z Gretą rozdział po rozdziale, codziennie na dobranoc, jestem zadowolona.

W „Lecie pod psem” marząca rozpaczliwie o psie bohaterka jedzie z rodzicami, braćmi i lubiącą spokojne luksusy kuzynką nad morze, pod namiot. To z automatu zdobyło moje uznanie: nie Egipt, nie Hotel Gołębiewski (czy ten...

Czytaj post
Korporacja Ha!art, Bolesław Chromry

Bolesław Chromry, "Elementarz Polski dla Polaka i Polki z Polski"

Bolesław Chromry to artysta, któremu przyglądam się od kilku lat i o ile do tej pory kibicowałem zawzięcie, tak w ostatnim czasie mój afekt zaczął wygasać. Chromry zadbał o to przesadzając z autopromocją wokół swojej najnowszej książki i zbyt przewidywalnym, powtarzalnym stylem, który przestał być zabawny.  Przepis na promocję wygląda tak. Najpierw publikujesz w książce średnio udane karykatury kilku znanych osób. Wiadomo, że przynajmniej kilka z nich zszeruje je i podlinkuje autora, który bardzo dba o widoczność swoich działań na fejsie. To się zaczęło jakoś w okolicach ilustracji...

Czytaj post
Barbara Skarga

14.01.2019

Barbara Skarga w 2005 roku pisała:

“Kto jest podatny na nienawiść, w kim to zło znajduje dla siebie odpowiedni grunt? Wszakże na pozór każdy może ulec nienawiści. Tak jednak nie jest. Jak uczy obserwacja otaczających nas faktów, poddają się jej najczęściej ci, którzy mają rozchwianą tożsamość, którym trudno jest zbudować własną osobowość, ludzie w gruncie rzeczy słabi, jakby pozbawieni mocy bycia sobą, a zatem ulegający wpływom, tym lub innym nastrojom społecznym, na pół świadomi swego braku, jednocześnie drażliwi ambicjonerzy reagujący na byle drobiazg odruchem sprzeciwu, niechęcią do otaczającego świata.

Czytaj post
Korporacja Ha!art, Andrzej Barański

Andrzej Barański, "Moja Albinoczka"

Jestem przyzwyczajona do pewnej nonszalancji na liniach wydawniczych Korporacji Ha!art, ale przy tej książce zrobiło mi się jednak słabo. Co jest z nią nie tak? Wszystko.

„Albinoczka” to Albina Barańska, zmarła w 2018 żona reżysera Andrzeja Barańskiego. O tym, że była nagradzaną scenografką i dekoratorką filmowych wnętrz, dowiadujemy się ze wstępu Barańskiego, ale tak raczej pobieżnie, bo nie o tym będzie książka. O czym więc? O tym, że Albinoczka (nie poznamy ani jej nazwiska panieńskiego, ani tego po pierwszym mężu) bardzo kochała Andrzeja Barańskiego, a na dowód tego dostajemy kolekcję...

Czytaj post
Czarne, Małgorzata Diederen-Woźniak, J.S. Margot

KRYTYKAPOLITYCZNA.PL - J. S. Margot, "Mazel tow"

Męczyło mnie sumienie. Wiedziałam, że jeżeli powiem im, że piszę książkę, będą próbowali przekonać mnie, żebym jej nie publikowała, szczególnie rodzice. I pewnie by im się udało – tym bardziej, że po prostu ich lubię. To nie było dla nich łatwe. Ja byłam w ich życiu przez pewien czas, prawie trzydzieści lat temu, oni nadal tam są, żyją w tym świecie. I nagle wszyscy zaczynają mówić o Schneiderach – to oczywiście zmienione nazwisko, więc pojawiają się pytania: o kim jest ta książka? I ludzie się domyślają, pozmieniałam szczegóły, ale nie trzeba być mistrzem dedukcji, żeby odgadnąć ich tożsamość.